ปัญหาคือตอนนี้ฉันเกิดความขัดแย้งขึ้นมาในชีวิตอยู่เหมือนกัน เรื่องลูกอีกตามเคย คือเดิมฉันกลับไปอ่านบล็อกที่ตัวเองเขียนเมื่อสองปีก่อนก็พบว่าตัวเองมีวางแนวทางไว้ในทิศทางที่เหมาะสมแล้วคือควรจะให้ลูกมีเวลาว่างให้เยอะๆ และมีอิสระเยอะๆ แต่อยู่ในกรอบที่เหมาะสมนะ เพื่อที่จะให้โอกาสดำดิ่งในเรื่องที่ตัวเองสนใจ และได้รู้จักค้นพบตัวเองอย่างแท้จริง ซึ่งจากหลักการนี้ก็พบว่าเป็นไปตามทฤษฎีคือ พอช่วงไหนที่ลูกมีเวลาว่างลูกก็เริ่มจะมีเวลาคิดตกผลึกเรื่องลึกๆ ซึ่งถ้าไม่มีเวลาว่างมากพอก็จะไม่มีโอกาสได้ดำดิ่งลงลึกกับเรื่องแบบนี้เลย สิ่งที่ฉันเห็นจากลูกถ้าทำตามแนวทางนี้ยกตัวอย่างเช่น บางครั้งลูกสนใจเรื่องเกี่ยวกับการเมืองหรือประวัติศาสตร์ลูกก็เอาเวลาว่างที่มีไปเสิร์ชหาข้อมูลทั้งดู YouTube ตะลุยศึกษาเรื่อง เกี่ยวกับประวัติศาสตร์การเมืองตั้งแต่ยุคสงครามครูเสดมาเลย จนมีความรู้เยอะกว่าฉันอีกเช่นเรื่องรายละเอียดของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สงครามโลกครั้งที่สอง แล้วก็ดูสนุกสนานมากกับการนั่งคิดวิเคราะห์เรื่องนี้ แหละลูกก็ยังมีสร้างคลับของตัวเองขึ้นมาจนพวกเพื่อนในโรงเรียนและรุ่นพี่บางคน ก็ยังมาเข้าร่วมคลับเลย แต่เนื่องจากไม่มีเวลาหรือมีการสนับสนุนพอจากโรงเรียนและคุณครูก็ไม่อยากสนับสนุนเท่าไหร่เพราะคลับนี้มันไปรบกวนระบบการเงินของโรงเรียนเนื่องจากคลับของลูกดันคิดสกุลเงิน มีการให้รางวัลสมาชิกขึ้นมาทำให้ระบบการให้รางวัลไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับโรงเรียน และครูก็จัดการค่อยๆสลายกลุ่มไปอย่างช้าๆ แต่สไตล์โรงเรียนอินเตอร์ก็ยังอุตส่าห์ให้ใบประกาศเกียรติคุณมาใบนึง ก่อนที่จะย้ายลูกไปอยู่คนละห้องกับเพื่อนที่เป็นทีมบริหารคลับจนคลับต้องยุบตัวลงไปในที่สุด [...]

ที่ผ่านมาฉันทิ้งการเขียนบล็อกไปถึงสองปีเลย เพราะชีวิตมีอะไรมากมายที่เปลี่ยนแปลงไปจนกระทั่งการเขียนบล็อกกลายเป็นเรื่องที่ต้องหยุดเอาไว้ก่อน เพราะที่ผ่านมาฉันอาจจะเขียนบล็อกด้วยความตั้งใจเกินไป แบบว่ามีความพยายามมากที่จะเขียนให้เป็นบทความที่ต้องดูดีและลงตัว มันทำให้ต้องใช้พลังงานเพิ่มขึ้นและต้องใช้เวลาเพิ่มขึ้นด้วยในการจัดการการเขียน แต่เมื่อวานที่ผ่านมา วันเกิดของฉันวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2569 แต่กลับเป็นวันที่ฉันรู้สึกเหนื่อยมากที่สุดวันหนึ่งในช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เพราะฉันต้องเดินทางกลับจากต่างประเทศ ซึ่งก็ไม่ใช่ประเทศที่ไกลหรือเดินทางลำบากอะไรแต่สถานการณ์และความวุ่นวายของปัญหาจุกจิกรวมถึงการที่มีความหงุดหงิดกับสมาชิกในครอบครัว และอาจจะเป็นเพราะฉันเริ่มมีอายุมากขึ้นแล้ว ครบ 43 ปี มันทำให้ฉันเริ่มที่จะไม่แข็งแรงเหมือนสมัยก่อน จึงรับมือกับการต้องใช้แรงกายหนัก กระทบกระเทือนปัญหาปวดหลังที่มีอยู่เดิมไม่ค่อยจะไหว รวมถึงสมองที่เริ่มเหนื่อยล้าไปตามวัยไม่ได้เฉียบคมแบบเดิม มันเลยกลายเป็นวันที่ฉันรู้สึก burnout อย่างบอกไม่ถูก และการไปต่างประเทศครั้งนี้เรียกว่าไม่ได้ไปเพื่อเที่ยวพักผ่อน [...]

เนื่องจากอาชีพของฉันทำให้มีความรู้เกี่ยวกับจิตวิทยาและพัฒนาการเด็กอยู่ไม่ใช่น้อย…ฉันรู้ดีว่าการมี“ช่องว่าง”ให้เด็กเป็นสิ่งที่สำคัญและจำเป็นมาก โดยเฉพาะเด็กเล็กๆ [...]

บทเกริ่นนำ… ตั้งแต่เด็กมา ฉันถูกปลูกฝังว่าเวลาเป็นของมีค่า… มีคำผู้ใหญ่สอนและคำกล่าวที่ถูกพบเจอซ้ำๆมาหลายต่อหลายครั้ง ไม่ว่าจะจากทางบ้าน ทางโรงเรียน อ่านเจอ ฟังจากวิทยุหรือโทรทัศน์ ว่า “เวลาของเรามี 24 ชั่วโมงเท่าๆกัน แต่เราแต่ละคนใช้เวลาให้มีประสิทธิภาพได้แตกต่างกัน” [...]

ช่วงที่ผ่านมา ชีวิตฉันเริ่มรวน รู้สึกได้เลยว่าเสียสมดุล ใจไม่สงบปลอดโปร่งแต่ค่อนข้างจะสับสนอลหม่านไปหมด  เดิมทีฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ฟุ้งซ่านง่ายอยู่แล้ว ความคิดชอบแล่นกระโดดไปทางโน้นทีทางนี้ที ยิ่งมามีลูกก็ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะใจจะคอยผวาตามลูกอยู่ร่ำไปไม่ค่อยจะกลับมามีสติอยู่กับเนื้อกับตัว ฉันจึงตัดสินใจว่า เอาล่ะ ได้เวลาทบทวนตัวเองและจัดระเบียบชีวิตใหม่กันเสียที ว่าตอนนี้เรากำลังอยู่จุดไหนและกำลังจะไปที่ไหน [...]

#บันทึกไว้เพื่อเตือนตัวเองด้วยถึงสาเหตุที่เริ่มเขียนบล็อกนี้ทั้งที่มีอีกบล็อกอยู่แล้ว# เนื่องจากแรกเริ่มเดิมทีเลยฉันอยากจะมีบล็อกไว้เพื่อบันทึกเรื่องราวชีวิตของตัวเองและใช้ความรู้และประสบการณ์ในการทำงานมาเป็นสิบปีเพื่อเผยแพร่ความรู้ให้กับผู้อื่นทางอินเตอร์เน็ตบ้าง เพราะฉันสังเกตเห็นว่าเพื่อนร่วมวิชาชีพนิยมใช้วิธีเปิดFacebook Fanpageเพื่อการนี้ [...]